Podkładki a szczepienie

Z przyjacielem Walterem Faruzelem co roku przed świętami Bożego Narodzenia spotykamy się przy buteleczce mocnej wódeczki aby między innymi ocenić mijający rok. Wyniki tych spotkań będę teraz przedstawiał, dużo rozmawialiśmy między innymi o szczepieniu kaktusów. Kolega Faruzel ma 40-letnie doświadczenie w szczepieniu, chętnie eksperymentuje, upoważnia go w oparciu o swoje doświadczenie aby w tym temacie fachowo doradzać.

Podkładki

Eriocactus jusberti – potrzebuje w sezonie dużo wody, po szczepieniu podlać po 3-4 dniach. Odpowiedni terminu do szczepienia na ,,jusbercie" jest od połowy maja do połowy lipca. Później, może wystąpić po szczepieniu rozwoju grzybów - występują po szczepieniu jako czarne plamki grzybów (wystawiać na bezpośrednie działanie promieni słonecznych). Ta podkładka akceptuje prawie wszystko, później szczepka w tym i kaktusy miniaturowe, szczepki przerastają podkładkę. Eriocarpus jusbertii jako podkładka powoduje przerastanie na szczepki na wielkości. Gdy szczepimy małe sadzonki rośliny to podkładki powinny być przechowane przez kilka dni przed szczepieniem w cieniu, aby nastąpił wzrost wierzchołka rośliny „w szpic – jak w czasie zimowania kiedy następuje brzydki dziki wzrost”. Jako stała podkładka (przy niskim szczepieniu) jest odpowiednia dla Ariocarpus, Thelocactus, Echinomastus, Echinocactus. Nie nadaje się jako podkładka do szczepienia stałego „miniatur” – które nadmiernie rosną osiągają nienaturalne wielkości. Podkładka wspomaga uciernienie, kwitnienie i tworzenie się wełny. Po szczepieniu na ERIOCACTUS JUSBERTI jako podkładce ma ona tendencję do zwiększania z czasem swojej średnicy. Na tę podkładkę można stosować do szczepienia jusberty ukorzenione, ale także można szczepić na nieukorzenionych segmentach, ale wtedy powinniśmy pamiętać o częstym pryskaniu wodą. Interesujące jest szczepienie na wysokim jusbercie (około 40-50 cm). Szczepiony Ferocactus w marcu lub kwietniu, jest w stanie w tym samym roku zakwitnąć. Szybko, następuje wzrost, po 3 latach jusbert należy skrócić.

Echinopsis eyriesii + jego hybrydy – to uniwersalna podkładka, wymaga częstego podlewania – nie może wyschnąć. Podkładka może stać w wodzie, ale od czasu do czasu pozwolić jej przeschnąć. Nadaje się do szczepienie ratunkowego w miesiącach zimowych - ale musi być pobudzona (w fazie) wzrostu. Najlepsze są szczepki o średnicy ok. 1 cm. Wielkie szczepki (o średnicy ponad 4 cm) nie wyglądają estetycznie, czasem szczepki podkładkę nadmiernie przerastają. Stosować jako podkładki tymczasowe. Nadaje się do szczepienia Ariocarpus – podkładka z czasem drewnieje a szczepka ma tendencję do tworzenia własnych korzeni. Po kilku latach, szczepka jest ukorzeniona i traktowana jako roślina na własnych korzeniach. Nie nadaje się dla roślin które mają duże twarde ciernie. Starsze podkładki, które po cięciu mają biały środek wiązki naczyniowej, trudniej akceptują szczepienie. Jest około 50% niepowodzeń podczas szczepienia, jeśli podkładka i szczepka nie mają ciągłej wiązki przewodzące, ale tylko pojedyncze „kropki”.

Ferocactus glaucescens – najlepsza podkładka o średnicy 3-5 cm. Podlewać ostrożnie z przerwami, roślina jest bardziej podatna na utratę korzeni w chłodniejsze pory roku. Im mocniej podlewamy, tym trudniej szczepienia rosną. Po szczepieniu podlewamy podkładkę po około 10 dniach. Podczas szczepienia obcinamy mamle (ciernie) – które mają skłonność do tworzenia odrostów. Szczepki rzadko tworzą odrosty. Podkładka ma skłonność po szczepieniu wysychając zapadać się w środku, powoduje to że szczepka trzyma się na krawędziami a nie łączy się z wiązkami w środku. Niewłaściwa podkładka dla szczepienia miniaturek.

Myrtilocactus geometrizianus – uniwersalna podkładka dla małych siewek, dobrze wpływa na uciernienie szczepki. Uniwersalna do szczepienia (szczepienie ratunkowe – dobrze „przyjmuje” szczepki). W chłodniejszych okresach nie lubi wody. Wymagane cieplejszego zimowania (10 – 15°C). Podkładka nie nadają się dla Uebelmanni.

Trichocereus pachanoi – ma tendencję do krzewienia. Na tej podkładce, kiedy ma fazę wzrostu może być wykonywane szczepienie zimą (szczepienie ratunkowe). Nieodpowiednie jako stała podkładka, raczej do rozmnażania rzadkich roślin. Niewłaściwa podkładka dla szczepienia miniaturek.

Trichocereus pasacana – szczepić na podkładkach o maksymalnej średnicy 5 cm. Szczepki na tych podkładkach szybko przyrastają na wielkości, wolniej i później się ucierniają i niechętnie kwitną. Nadaje się do szczepienia ariokarpusów, echinokaktusów nie nadaje się do miniatur.

Cereus peruvianus - nadaje się do szczepienia Gymnocalycium i Copiapoa - dobrze uciernia.

Mammillaria spinosissima – można na niej szczepić siewki już od średnicy 1 mm. Nadaje się do miniatur - nie rosną do wielkości nienaturalny, ładnie uciernia szczepki. Może być również stosowany do szczepienia Ariocarpus - ale słabiej wtedy kwitną. Minusem są odrosty, który są trudne do usunięcia.

Astrophytum (ornatum, myriostigma) – nadaje się do szczepienia hybryd astrofytum.

Echinocereusy – mają tendencję do krzewienia. Gatunki mrozoodporne, może być stosowany jako podkładka do miniatur mrozoodpornych. Uebelmanie rosną dobrze, nieco wolno.

Na czym szczepić rośliny rzadkie

Uebelmannia – trwała podkładka - Eriocactus jusbertii - ładnie wyciernia, dobrze tworzy na szczepkach wełnę. Oraz Ferocactus glaucescens – uzyskujemy ładną nie przerośniętą szczepkę, powolny wzrost, późne kwitnienie, szczepka ładna po 10 latach.

Echinomastus – Eriocactus jusbertii – szczepka po 10 latach zaczyna rosnąć „na wysokość”. - Ferocactus glaucensces - sprzyja kwitnieniu, spowalnia wzrost, słaby wzrost szczepka na wysokość.

Echinocactus szczepimy na: Ferrocactus glaucescens - szczepka ładna, płaska, wolniej rośnie. Eriocactus jusbertii - szczepimy na szerokich niskich masywnych podkładkach. Trichocereus pasacana.

Sclerocactus – Trichocereus pachanoi – podkładka tymczasowa. Ferrocactus glaucescens - szczepki słabiej kwitną. Eriocactus jusbertii – szczepka rośnie bardziej kolumnowo.

Ariocarpus – Echinopsis eyreisii - po latach podkładka drewnieje i szczepiona roślina wygląda na naturalną (na własnych korzeniach). Eriocactus jusbertii – szczepionie kaktusy na niskich i szerokich masywnych podkładkach z powodzeniem można mieć w kolekcji i 20 lat.

Toumeya, Navajoa, Pelecyphora, Epithelantha, Aztekium, Turbinicarpus i białe miniaturowe Mammillaria – Mammillaria spinossina – szczepki są najbardziej podobne do rośliny naturalnych (na własnych korzeniach). Echinopsis eyreisii – stosujemy podkładki o średnicy do 3 cm, można szczepić Pelecyphora i Epithelant. Ferocactus glaucescens - nawet na małej podkładce można szczepić powyższe przedstawione miniatury. Myrtilocactus geometrizians – jako podkładka może być stosowana, po latach szczepka daje odrosty. Na innych podkładkach szczepki rosną do nienaturalnych rozmiarów.

Copiapoa – Ferocactus glaucescens - nawet po latach szczepka nie wyrasta nadmiernie (nie przerasta). Eriocactus jusbertii - po kilku latach szczepka zaczyna dawać odrosty.

Sulcorebutia - szczepki mają tendencję do tworzenia kęp i dawać odrosty. Jako tymczasowa podkładka może być stosowany Myrtilocactus geometrizians, Eriocactus jusberti.

Cristaty najlepiej wyglądają na podkładkach z rodziny trichocereusów.

 

← Wróć do widoku Uprawa